Hulpgroep BORDERLINE Slachtoffers

 

GASTENBOEK EN VERHALEN...

Wij bieden op deze website een Gastenboek aan dat openstaat voor iedereen die in zijn/haar leven te maken heeft met een Borderline patiënt of aanverwante persoonlijkheidsstoornis en in het gastenboek hier graag iets over kwijt wil.

DIT GASTENBOEK IS NIET BEDOELD VOOR MENSEN MET EEN STOORNIS. 

Je hart luchten betekent echter niet schelden, slecht woordgebruik, dreigen of ander ongepast woordgebruik (veelal tegen de Borderline patiënt in een relatie). Probeer het netjes, kort, rustig en verstandig te houden in het Gastenboek. Ongepast woordgebruik wordt door ons verwijderd. 

Verder houden we ons vast aan de stelregel dat elk slachtoffer meteen bij de groep hoort na het moment van inschrijving als lid van onze vereniging en wij proberen veiligheid en rust te bieden om zo veel mogelijk slachtoffers het vertrouwen te geven om lid te worden en eventueel aanwezig te zijn op ledenavonden en bijeenkomsten zodat we elkaar kunnen helpen en ondersteunen.

Veelal zullen slachtoffers  partners zijn binnen een (gewezen) relatie. Maar ook kinderen, familieleden, vrienden en kennissen van Borderline patiënten kunnen slachtoffer zijn en ook hen verwelkomen we van harte en we hopen onze bijdrage te kunnen leveren door onze kennis over de verschillende belevingswerelden van de Borderline patiënt en de "gewone mens" met u te delen.

Wij hopen u te mogen begroeten in ons gastenboek! 


.

 

Gastenboek

27 berichten op 2 pagina's
Sjaak Trekhaak
03-02-17 21:49:38
Ok, dus alle mensen met BPS zijn hetzelfde? Oja, en geen hulp voor naasten? Laat me niet lachen. Bij de therapie voor BPS komt ook een systeemtherapeut kijken. Dus als je nooit hulp zou hebben gehad, is dat gewoon je eigen schuld. Had je maar mee naar die systeemtherapeut moeten gaan. Plus dat je ook zelf initiatief kan nemen door naar de huisarts te gaan, je verhaal te doen en dan wordt je verwezen naar een psycholoog of een SPV'er, simpel zat. (ja, dat gaat zo makkelijk, iets met "ervaringsdeskundige" zijn)
Opmerking:
Redactie: Wanneer je de site goed gelezen hebt dan had je kunnen lezen dat diverse keren vermeld staat "dit gaat niet op voor alle....". Met je systeemtherapeut praat je blijkbaar uit eigen ervaring. Beste Sjaak, wanneer Interpol, justitie, Jeugdzorg, talloze hulpverleners ed. betrokken zijn dan ben je wel iets verder dan je systeemtherapeut of huisarts.
Ron H.
16-01-17 22:55:24
Drie jaar geleden maakte mijn borderline vriendin voor de zoveelste keer een einde aan onze relatie. Out of the blue en ik was er totaal stuk van. Ik besloot nu echt voor mezelf te kiezen en ging in drie jaar niet meer in op pogingen van haar om contact te maken. Het ging buitengewoon goed met mij, ik werd sterker, onafhankelijker en ik kon het leven alleen aan. Toen kwam er weer een poging van haar en ik gaf eraan toe omdat ik dacht dat de tijd rijp was voor "genezing" van de ruw verbroken verbinding. Mijn insteek was vriendschap en het contact beperkte zich door mijn gestelde grenzen tot korte mails. Het was echter niet genoeg voor haar en ze gaf aan dat ze gevoelens en verlangens begon te krijgen door ons contact. Langzaam gaf ik steeds meer toe en stemde zelfs in met een ontmoeting. Toen we elkaar zagen was het als vanouds, dezelfde aantrekkingskracht en verbinding die voor liefde aangezien kon worden. Ze was erg enthousiast, wilde mij terug in haar leven, want ik was zo waardevol. Kort daarna kreeg ik een mail dat ze rust en ruimte wilde. Ik gaf haar dat uiteraard. Toen een mail met de geruststelling dat ze echt niet van plan was de deur dicht te doen. Dat vond ik fijn om te horen. Na een paar dagen radiostilte vandaag de mail dat ze alle contact verbreekt, ook het mailcontact want ik ben te aantrekkelijk voor haar. Weer een enorme klap. Ben erg boos geworden, voel me compleet verraden en ben er nu echt KLAAR mee. Ze reageert niet, maar dat zal zeker weer gebeuren. Ik ga er niet meer op in en neem de tijd om dit te verwerken. Ben bezig in een boek over bindingsangst van Stefanie Stahl dat ik iedereen kan aanraden. Ben blij dat ik even mijn verhaal kwijt kan want er is inderdaad weinig aandacht voor mensen die het slachtoffer worden van borderliners. Met dank voor het lezen en wens iedereen sterkte!
Danny van Strien
29-12-16 22:21:15
Mooie website heb zelf veel kenmerken van deze ziekte
www.­dannyvanstrien.­jimdo.­com
Cc
14-07-16 01:06:33
Mijn verhaal begint eigenlijk met een redelijk gelukkige jeugd, ondanks de vele ruzies tussen mijn ouders. Tegen mijn twaalfde merkte ik steeds meer van haar emotionele labiliteit; ze raakte bijna overspannen omdat ze 3 kinderen achtermekaar kreeg n(in totaal 5). Mijn jeugd was vanaf toen voorbij, ik moest helpen. Ik vond het op zich niet erg, maar mijn moeder begon haar frustraties steeds meer op mij af te reageren: door mijn epilepsie knipperde of draaide ik onbewust met mijn ogen als ik last had van licht of stress; ze begon me af te snauwen en zei dat ik dat niet moest doen en op een gegeven moment begon ze mij te kleineren; ik voelde me zo onzeker en klein door haar; het borrelde binnen in mij en heb het van me afgeschreven in een dagboek; ze had het gevonden en vanaf dat moment beschuldigde ze mij ervan een slechte kind te zijn en dat ik haar zou haten en vanaf toen hebben we altijd een turbulente relatie gehad. Haar stemmingswisselingen waren uitputtend. Ik kon niets met haar delen, want ze floepte het er zo uit; kon geen grapjes maken, ze nam het serieus en vatte het op als kritiek; haar dochters deden het nooit goed, maar met de jongens had ze geen problemen. Als ze iets in haar hoofd had kreeg je het er niet meer uit, ze moest het doen of kopen ondanks de financiele problemen. Maar het was altijd andermans fout, zij was het slachtoffer. Zodra ze zich bekritiseerd voelde begon ze met haar hoofd tegen de muur te bonken om zo onze medeleven te krijgen. Uiteindelijk ben ik gevlucht uit huis door op kamers te gaan omdat ik de negativiteit thuis beu was. Nu ik op mijzelf woon voel ik me veel beter. Helaas zie ik dezelfde symptomen terug bij mijn zusje van 21; zij en mijn moeder maken het leven zuur van mijn andere zusje. Gelukkig gaat zij op kamers binnenkort en heeft ze mij als steunbron. Hoe ik me heb ontwikkeld? Door de studie die ik volgde kon ik haar beter begrijpen en ben gaan werken aan mijn eigen negativiteit en onzekerheid. Maar nog steeds voel ik pijn en verdriet als ik aan die periode moet denken
Jack
22-05-16 23:11:43
Mijn verhaal,
Na ruim 5 jaar gelukkig te zijn geweest in mijn relatie met een borderliner waarbij zij wel af en toe psychische ondersteuning had, ging mijn ex naar Dallas (cursus voor haar nieuw bedrijf wat ik voor haar opgezet had). Na week komt er al een telefoontje van Visa die fraude met mijn CC vermoed gezien het vele contante geld wat gepind werd. Later terug in NL komt al snel "haar vriendje" over uit Dallas. Vanaf dag 1 gaan beiden het nachtleven in. Haar kids ziet ze amper. In oktober 2011 belt 's nachts het ziekenhuis dat ze meer dood dan levend en in coma opgenomen is vol met drugs en alcohol. Jeugdzorg wordt ingeschakeld. Even later volgt een grote politieactie omdat ze zelfmoord wil plegen en gaat ze naar gedwongen GGZ. Helaas in NL is dat allemaal van korte duur. Weer vrij gaat ze naar Roemenië en Israël (met haar "vriendje"). Ondanks dat ik alle passen etc. had geblokkeerd, verdwijnt er veel geld o.a. richting Israël. De meisjes zien hun mama amper en altijd is ze weg, op stap, in het buitenland of waar ook maar. Peperdure nota's vallen bij mij op de stoep. Wettelijk schijnt dit allemaal maar te mogen en met mijn aangiftes wordt niets gedaan. In februari 2012 presteert ze het om op een zeer valse en smerige manier de kleine meisjes te ontvoeren naar Spanje. Opnieuw wordt met mijn aangifte niets gedaan maar even later wanneer Jeugdzorg "de OTS op zak heeft" en aangifte doet, wordt Interpol ingeschakeld. In Spanje gaat ze op de vlucht en ik weet nooit waar ze zit met mijn kinderen. Ze gaat (met haar vriendje) contacten aan met zware criminelen en een ware fase van afpersing, bedreiging en terreur begint. Ik heb ruim 40 hulpinstellingen, consulaat, politie enz. enz. in die tijd benaderd voor hulp maar overal nul. Eind 2012 wordt ze gearresteerd in Spanje. Het duurt dan nog ruim anderhalf jaar voordat ik mijn meisjes weer thuis heb wonen. Ik verzorg ze alleen en we zijn gelukkig samen. Hun moeder zien ze af en toe eens. Een bizar en vreselijk ziek mens. Tot zover kort mijn drama.
Robert
05-02-16 09:24:41
Ls.

Na een procesduur van drie jaren is wettig en overtuigend vast komen te staan dat conform het door mij aan u allen verantwoorde ben vrijgesproken van enige verdenking aan schuld aan enig door mijn ex-vrouw (gesuggereerd) strafbaar feit. Met dit verheugende vonnis dat recht doet aan datgeen waarvoor ik de afgelopen acht jaar in z'n totaliteit maar de afgelopen drie jaar in het bijzonder te allen tijde naar eer en geweten bij volharding heb gevochten en een lans heb gebroken.

Laat onverlet dat ons door velen van u grof geweld aangedaan is door de procesrol die u als 'professional' in meer dan wel mindere mate meende te moeten vervullen op de wijze waarop u dit al dan niet gedaan heeft of heeft nagelaten te doen. Ik hecht eraan te zeggen dat de klacht niet een ieder betreft en ik ook veel goede raad en advies heb gekregen via de eerder genoemde website voor slachtoffers.

De komende periode zal ik mij samen met een kantoor en raadsman gaan buigen over al dan niet op te starten juridische verhaals- en klachtenprocedures.

Ik vertrouw er op u voor dit moment meer dan volledig te hebben geïnformeerd.

Fam. XXXXXXX
Corinne X
12-11-15 16:15:19
Ik heb jullie site met interesse gelezen en er veel informatie en nieuwe feiten in gevonden. Succes met jullie werk en hulp aan de benadeelden.
Tonen: 5  10   20


Mijn moeder was een Borderline patiënt...

Ik ben een moeder van 35 jaar en leef nog elke dag met de gevolgen van de ziekte van mijn moeder. Het heeft mijn leven volledig bepaald en loopt als een rode draad door mijn bestaan. Dit omdat, zoals iedereen wel weet die met Borderline te maken heeft of heeft gehad, deze mensen stelselmatig liegen, bedriegen en anderen zwart maken om zelf daar weer aandacht uit te krijgen. Mijn moeder heeft mij regelmatig slecht gepraat om zo bijvoorbeeld van de buren medelijden te krijgen. Ze gebruikte mij, als kind, om haar eigen “gapend gat in haar gevoelsleven” te vullen.

Haar Borderline persoonlijkheidsstoornis heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.  Niet dat ik slecht ben of zo, hihihi.  Integendeel, liegen en bedriegen staan bij mij erg hoog in het vaandel. Zodra ik merk dat mensen niet eerlijk zijn dan begin ik direct te steigeren. Maar een normaal leven, als kind, was er niet bij en ik voelde mij slecht, schuldig en  minderwaardig.

Door haar (soms bizarre) acties keken mensen vaak met een scheef oog naar mij. Dit ook omdat anderen aan de buitenkant niet kunnen zien wanneer iemand de Borderline stoornis heeft en men deze mensen ook gewoon op hun woord gelooft.
Een eigen persoonlijkheid heb ik, als kind, nooit kunnen ontwikkelen en  had ik niet. Ik liep als meisje van 10 jaar altijd gebogen naar de grond te kijken en maakte mij zo klein mogelijk.

Ik schaamde mij voor mijn moeder en wist niet of mensen mij nog wel mochten want ik was toch “dat verschrikkelijke kind”.

Doordat mijn moeder Borderliner was, heb ik nooit een basis opvoeding gehad. Dit speelt je hele verdere leven een rol en draag je feitelijk dagelijks mee.   
In mijn pubertijd werd ik hierdoor opstandig wat er weer toe leidde dat mijn moeder nog ergere dingen over mij begon te verzinnen om mij naar beneden te halen zodat mensen mij als een verschrikkelijk kind gingen zien. Dit maakt dat ik mij erg minderwaardig voelde en tot nu toe snel in de verdediging schiet.  Mijn hele leven, als kind, draaide altijd om mijn moeder, haar stemming en haar zin. Een bestaan als kind had ik zelf niet…..

Ik heb sinds 7 jaar geen contact meer met mijn moeder en is er eindelijk rust in mijn leven gekomen. Nu ik ouder word en veel streken van haar heb overleefd, snap ik niet waarom ik niet eerder het contact met haar heb verbroken,
Ja, het blijft je moeder maar ik kan mij niet bedenken in welk opzicht. Ik kom dus uit een gezin waar geen liefde werd gegeven, er nooit een knuffel voor mij geweest is of iemand die tegen mij zei “ik hou van jou”. Mijn vader was er ook niet om de situatie op te vangen. Waarschijnlijk werd hij zelf ook “gek” van alles. Later zijn ze ook gescheiden.  Het vroegere gemis aan liefde kwam bij mij sterk naar boven toen ik zelf kinderen kreeg.  
Op dit moment vecht ik voor mijn schulden die ik, mede door alles, heb overgehouden. Het is zwaar maar ik hoop ooit mijn rust en geluk weer te vinden samen met mijn dochters.
Wat ik allemaal precies heb meegemaakt is teveel om op te schrijven. Dit wil ik wel samen met je delen maar dan kun je het beste, via de site, contact met mij zoeken. Door alles wat ik heb mee gemaakt en doorstaan heb maar ook overwonnen heb, kun je mij inderdaad wel een ervaringsdeskundige noemen. Ik wil anderen dan ook graag met hulp en advies terzijde staan. Ik heb dit zelf vroeger enorm gemist. Goede hulp, advies en ondersteuning voor de slachtoffers van Borderliners kan veel verdere ellende en verdriet helpen voorkomen.  

Mama,

Ervaringsdeskundige.