Hulpgroep BORDERLINE Slachtoffers

 

GASTENBOEK EN VERHALEN...

Wij bieden op deze website een Gastenboek aan dat openstaat voor iedereen die in zijn/haar leven te maken heeft met een Borderline patiënt of aanverwante persoonlijkheidsstoornis en in het gastenboek hier graag iets over kwijt wil.

DIT GASTENBOEK IS NIET BEDOELD VOOR MENSEN MET EEN STOORNIS. 

Je hart luchten betekent echter niet schelden, slecht woordgebruik, dreigen of ander ongepast woordgebruik (veelal tegen de Borderline patiënt in een relatie). Probeer het netjes, kort, rustig en verstandig te houden in het Gastenboek. Ongepast woordgebruik wordt door ons verwijderd. 

Verder houden we ons vast aan de stelregel dat elk slachtoffer meteen bij de groep hoort na het moment van inschrijving als lid van onze vereniging en wij proberen veiligheid en rust te bieden om zo veel mogelijk slachtoffers het vertrouwen te geven om lid te worden en eventueel aanwezig te zijn op ledenavonden en bijeenkomsten zodat we elkaar kunnen helpen en ondersteunen.

Veelal zullen slachtoffers  partners zijn binnen een (gewezen) relatie. Maar ook kinderen, familieleden, vrienden en kennissen van Borderline patiënten kunnen slachtoffer zijn en ook hen verwelkomen we van harte en we hopen onze bijdrage te kunnen leveren door onze kennis over de verschillende belevingswerelden van de Borderline patiënt en de "gewone mens" met u te delen.

Wij hopen u te mogen begroeten in ons gastenboek! 


.

 

Gastenboek

41 berichten op 5 pagina's
Patrick Staelens
31-12-20 16:43:14
24.12.20 - deel 1
Was ik kapot, dan ben ik nu verslagen en uitgeteld, ook al zal ik hopelijk proberen te vechten om er weer bovenop te komen.
Een relaas van de voorbije dagen en uren:
Ik heb haar dinsdag gebeld en met harde uitspraken als “Ik weet niet meer wat te doen om van jou af te geraken” en “Deze relatie is dood” heeft zij mijn ondanks alles toch gedane voorstel, met elkaar op woensdagavond te praten en oudejaarsavond samen door te brengen volledig afgewimpeld en ook dan de telefoon ingehaakt.
Maar woensdagmiddag dan plots een sms met de melding dat we inderdaad met elkaar konden praten die avond ‘en dan zien we wel’.
Ik ging er op in, ben er gisteravond naar toe gaan.
Eerst afstandelijk en dan ongeveer anderhalf uur lang (“kort” eigenlijk) een stuk positiever en het lijkt klaar en duidelijk: ze wil wel degelijk oudjaar samen doorbrengen.
Ze nam mijn hand vast.
Dat is voor ons (al jarenlang) hét teken dat het weer goed zat.
Ik wou dan net voor middernacht doorgaan en zegt me letterlijk, wat oudejaarsavond betreft, “NATUURLIJK BEN IK VOOR ONS NAAR DE SUPERMARKT (VOOR ETEN) GEGAAN.”
Hoezo “natuurlijk” vroeg ik me luidop af?
Ze had het met mij gedaan gemaakt, ze had zich als een bezeten zot gedragen tegenover mij gedragen en had mij zelfs fysiek aangevallen (stamp).
Woensdagavond (telefoon) duidelijk al dit negatieve bevestigd – dus hoezo “natuurlijk” voor ons eten gaan kopen???
Wel eist ze van mij dat ik mee betaal en zegt daarbij dat het om een “principekwestie” gaat..
Op zich geen probleem, ik ben heel inschikkelijk en vrijgevig, begripvol ook, maar het woordje “principekwestie” stoort me enorm.
Nog nooit in 7 ¾ jaar heeft ze me gevraagd om te betalen voor eten en ik heb haar gezegd dat ik nooit aan wie dan ook geld gevraagd heb om bij mij thuis te eten.
De borderline begint de kop op te steken en ze begint alle mogelijke verwijten naar mijn hoofd te slingeren.
Patrick Staelens
28-12-20 23:07:58
Na een bijna acht jaar durende “relatie” met iemand, waarvan ik – helaas voor haar en mezelf met 100% procent zekerheid – weet dat zij Borderline heeft, zou ik het liefst van de wereld verdwijnen - ik ben OP/KAPOT.
Ik was ooit een zeer gelukkig en zorgeloos persoon, na deze 8 jaar durende relatie ben ik echter een emotioneel, psychisch en ook deels lichamelijk wrak geworden.
Mijn partner maakte me ooit wel degelijk – ondanks de al snel opduikende Borderline-symptomen - zeer gelukkig, maar intussen heeft ze mij emotioneel compleet geruïneerd en heeft ze mijn persoonlijkheid en geloof in de liefde en het leven zonder enige rancune of eigen zelfbesef en/of empathie kapot gemaakt.
Borderline is destructief, verwoestend en meedogenloos.
Zelfs en vooral voor de partner/persoon waarvan de Borderliner het meest en het meest onvoorwaardelijk alle mogelijke liefde en affectie krijgt en - ondanks alles - blijft krijgen.
Ik ben radeloos geworden en voel me compleet machteloos tegen de “octopus van het kwade” die Borderline nu eenmaal herbergt en waarvan de tentakels je doen lijden, volledig doen stikken en je uiteindelijk emotioneel vermoorden.
En o zo typerend: net nu, met Kerstmis, de zogenaamde "feestdagen" en Nieuwjaar in zicht, heeft me definitief de rug toegekeerd, mij weggesmeten en de relatie definitief stopgezet. De concrete aanleiding tot deze beslissing van haar - geloof het of niet - was het feit dat mijn 2 kinderen met Kerstmis even op bezoek bij mij thuis (uiteraard was er van samenwonen nooit geen sprake, zou onmogelijk geweest zijn) zouden komen. Zodra ik doorhad dat ze zich tegen het idee van een (nochtans coronavrij) bezoek van mijn twee kinderen verzette, stelde ik haar voor dat ik het bezoek zou annuleren omdat ik geen negatieve gevolgen voor onze relatie wilde en ik hiermee aangaf, naar haar te luisteren en met haar mening rekening te houden. Ze mocht mee aanwezig zijn EN 2 weken voordien was een bezoek geen probleem. TOCH SMIJT ZE ME DEFINITIEF WEG!!!
Vercammen
02-11-20 08:15:30
Heb een huwelijk van 36 jaar regelmatig beëindigd,mijn familie kreeg ik niet meer op bezoek alleen haar moeder en vader ik was er rotsvast van overtuigd dat ze gelijk had! De 3 kinderen klaagden al eens dat mama hen het lastig maakte ,haar uitleg was pak ze aan want ze hangen het uit mijn reactie jongens je moet luisteren naar mama enz....ik ging zeer veel werken en zag niet wat er aan de hand was ging op vervroegd pensioen en toen zag ik het ze kon het niet meer camoufleren.van de moment dat ik sprak van mijn eigen weg te gaan brak de hel los alle dagen discussies.mijn 3 kinderen zeiden pa ga uw eigen weg we nemen je niets kwalijk hetgeen je nu meemaakt is hetgene we al lang meemaken maar je geloofde ons niet . Ben momenteel eindelijk gescheiden om de vrede te bewaren woont ze met de kinderen in mijn huis gratis ik in caravan mijn idee was dan zal ze de kinderen niet bewerken maar niets is minder waar 2 van de 3 kinderen hoor ik al niet meer ben een beetje radeloos vreselijke ziekte .heb zware depressie gehad ben aan de beterhand nu mijn enigste wens dat de kinderen binnen tijd terug contact zoeken momenteel worden ze bewerkt.
M Marjan Hermans
17-05-20 18:10:00
Ik snap de verhalen.
Ik heb zelf een relstie gehad met iemand met Borderline.
Maar we moeten niet vergeten dat dit een stoornis is.Ook al is het moeilijk te begrijpen.Ze kunnen niet anders.
Ze willen graag anders zijn.
Heb zelf ADHD en een gegeneraliseerde angststoornis.
Had woede aanvallen.
Ik wist toen niet dat ik ADHD en de angststoornis had.
Ik was machteloos.
Ik kon mijn woede niet bedwingen.
Godzijdank ben ik erachter gekomen wat ik had.
Met medicatie ben ik 180 graden anders geworden.Dit is geen vrijbrief voor hun gedrag.
Maar het zijn geen slechte mensen.
Door omstandigheden zijn ze zo geworden.
Kurt Van de Weyer
23-02-20 02:03:27
Mijn zus heeft borderline en ik heb het echt gehad met haar. Mijn ouders geven haar bijna altijd gelijk igv conflicten en zeggen dan, “doe maar voort, je zus is ziek” Ze heeft stemmingswisselingen en ze haalt het bloed van onder je nagels. Ik ben ziek geworden door mijn zus, ze is jaloers en kan 2 stenen doen vechten. Ze heeft Kerst ook omzeep geholpen door haar onhebbelijke reacties.
De laatste ruzie ging over haar auto. De auto was te klein om 4 personen te vervoeren. Dit is absolute onzin want ik heb met hetzelfde model gereden. Dagelijks ontstaan er conflicten door haar, ik heb door haar ook ruzie met mijn ouders. Ik heb haar steeds Carré blanche gegeven maar mijn begrip en geduld zijn op. Ik heb het gehad met haar en heb besloten mijn leven niet te laten verpesten door haar . Genoeg is genoeg.
Sterkte iedereen
Denise
02-01-20 22:54:56
Wat een oprechte geruststelling deze website... Ik dacht dat ik langzaamaan gek werd. Ik werd het eigenlijk ook.. Al twee jaar zijn wij uit elkaar. Ik deed alles om de "goede vrede" te bewaren voor onze dochter. Ik heb mijzelf aan de kant gezet om escalaties te voorkomen en ik was er serieus ook nog trots op. Dat ik ondanks de verknipte situatie een stabiel thuisfront in mijn huis kon handhaven voor onze dochter. En in de weekenden veelal papa (borderline/ narcist) opzocht om gezamenlijke activiteiten te ondernemen. Mijn dochters belang stond voorop in deze. Immers wilde ik niet dat zij dezelfde jeugdtraumas op zou lopen als haar vader. Haar vader deed echter geen enkele moeite en ik gaf klaarblijkelijk teveel kado en te weinig grenzen aan. Ik ging letterlijk gebukt aan het alleenstaande ouderschap (en onbegrip vanuit familie) met daarnaast de "zorg" over een onstabiele vader. Maar eigenlijk heb ik het zelf in leven gehouden... Het veranderde niet. Ik had steeds de stille hoop dat ik binnenkort echt wel een keer mijn dochter een weekendje bij papa kon laten logeren, zodat ik zelf even kon bijtanken. Hij misbruikte precies dat lijntje, die onzekerheid van mij, om haar achter te laten, om zodoende mij te kunnen "claimen". Totdat ik geheel onverwachts en niet gepland (!) na twee jaar een nieuwe man op mijn pad kreeg. Mijn eerste gedachte was rennen! Ik voelde een vonk maar ik vertrouw totaal niet meer op mijn eigen gevoel of oordeel. Ik ging het uit de weg maar het kwam toch terug. Ik zie mijn dochter opleven van de welverdiende aandacht die ik behoor te krijgen. Ik vind het moeilijk, zo moeilijk. Dit aangaan betekent de beerput van mijn borderline ex opentrekken. De beerput waarvan ik bang was van de diepte, de onuitputtelijkheid, en de destructie. Tegelijkertijd leef ik op van de liefde maar de zwaartekracht van mijn ex weegt immens zwaar. Toen ik alle lijntjes verbrak liet hij zich opnemen wegens doodwens. Ik heb werkelijk alle GGZ hulplijnen proberen in te schakelen, zonder succes. Its my own battle..
Antje Freriks
01-11-19 22:39:16
Niet voor patiënten...Kan ik inkomen, maar toch. Het is waar Borderline is AFSCHUWELIJK, voor iedereen. Maar wat jullie zeggen is echt te algemeen.
Ik heb zou nooit iemand oplichten bijvoorbeeld. Ik lieg bv ook nooit , daar kan ik helemaal niet tegen, want dan heb ik geen band...Die fatale band. Wat een ellende, wat een gevolgen. Als je deze diagnose hebt dan moet je gewoon heel je leven begeleiding. Maar de zorg is niet wat het wezen moet. bezuinig er maar op, nog meer slachtoffers. Narcisten geven misschien niet om slachtoffers maar mensen met BPS toch wel, mag ik hopen. Is een motivatie om er wat aan te doen. Wacht niet met hulp via huisarts en therapie voor het te laat is. Bij mij is het te laat...Verschrikkelijke gevolgen. Leg problemen vnl. bij jezelf laat iemand met je meedenken, je kunt het niet zelf.
Arme partners ja. Toch kan er sprake zijn van echte liefde, maar wordt een verslaving als je niet weg gaat als het niet goed meer is. Ik weet van mezelf dat ik echt geen spelletjes speel, geen grip op als ik erin zit en daarna spijt en wanhoop. Liefdevol GRENZEN stellen, voor jezelf opkomen zijn en zelf eerlijk zijn, heldere afspraken, doen wat je zegt, zijn van wezenlijk belang!
Wens iedereen sterkte toe, iedereen slachtoffer van deze vreselijk ziekte.
Wat minder harde taal hier mag wel. Het is een stoornis he, geen doelbewuste strategie ofzo... ZOEK HULP, alleen gaat het echt niet.
T. T. Huisman
04-07-19 06:39:53
Tegelijkertijd maken ze een spannende en een vlotte indruk. In de publiciteit zijn er een aantal gevallen die desastreus zijn afgelopen bij diegene die te maken hebben gehad met iemand die Borderline had. Ook een eenmalig contact kan al fataal zijn en vooral onbehandeld. De moordenaar van Anne Faber had Borderline en verder Henk S. die Anne de Ruyter de Wildt heeft vermoord uit Groningen.Henk S. zit nu op de gesloten afdeling in de Dr. S. van Mesdagkliniek in Groningen. Was verslaafd en veelpleger en heeft daar voor al in de gevangenis gezeten en is schuldig aan meer moorden ook op die van Annet van Rheen. Verder is een vriend van een vriendin die Borderline had verdacht van moord toen zij en haar vriend op de martini toren stonden en heeft de vriendin met Borderline hem van de Martini toren geduwd. De vriendin was hier voor in behandeling in Dennenoord. Ze leefden tegen de wil van de ouders van hun zoon wiens vriendin Borderline had een bohemien bestaan en sliepen in zijn auto. Zijn ouders vonden dat hun zoon met deze vriendin geen toekomst had Er zijn ook arrestaties bekend van onschuldige mensen die misbruikt zijn en vals beschuldigd en daarna gedemoniseerd en gescapegoat zijn en gearresteerd met handboeien om in de cel terecht gekomen zijn en financieel berooid zijn achtergebleven en voor lange tijd financieel onthand zijn en zich proberen te verdoven en wanhoopsgedachten hebben. Zodra zij zich willen beklagen worden zij niet geloofd en hun persoon is gecorrumpeerd en bezoedel maar dit wil maar niemand geloven en doen er alles aan om hun naam te zuiveren bij justitie en politie rechtbank en iedereen maar dit lukt maar moeilijk. Het is zo dat de rollen worden omgedraaid dat zij voor dat worden aangezien voor wat de borderline patient is. Ze draaien de rollen om en kunnen maken dat ze geloofd worden en kunnen ijskoud liegen en goed toneel spelen. Sommigen vielen in de verleiding door lovebombing en dat is iemand op een voetstuk zetten om hun vervolgens er weer van af te halen als hun gevoel van verlating naar
T. T. Huisman
04-07-19 06:04:43
Het boek van Emily van der Laar van zij was de liefste maar ook de ergste is een boek van een relatie slachtoffer die het heeft overwonnen en nu mensen helpt overeind te blijven d.m.v grenzen te stellen en goed voor je zelf te zijn. In de jaren negentig zijn een aantal diagnosen publiek bekend geworden en het werd te grabbel gegooid bij de grote massa die kort door de bocht een diagnose stelden maar dit is een ingewikkelde diagnose en hulpverleners enablen hun.Zoals ADHD Anorexia eetstoornis iemand die er maar een schijn van weg had werd er al op het erste gezicht al mee vergeleken en ook leken zeiden dit. Het onderwerp is bij het grote publiek ter discussie gesteld in bladen kranten maar er zijn dan onderzoeken voor nodig om die diagnose echt te kunnen geven. Ook sommige huisartsen deden kort door de bocht een diagnose en verwezen je ook nog door. Niet eens bloedsuikergehalte meten bloedwaarden ect filmje hartfilmpje dexa scan om de botdichtheid te meten. Ik laat me van af nu af aan goed informeren voordat ze mij iets wijsmaken over een diagnose die ik zou hebben. het zijn van die klassiekers die ze slachtoffers van daders willen doen laten geloven dat ze die hebben om zelf vrij te zijn en vrij spel te hebben. Ze draaien de rollen om. Ongeacht wat je zegt wordt het al bij voorbaat al voor een symptoom van een diagnose gezien en dan kort door de bocht en lallend en kurkenknallend en onervaren voor de vuist weg omdat ze toevallig een artikeltje over in een schreeuwerig sensationeel blad hebben gelezen.
stephie vdv
11-02-19 18:09:33
hallo allemaal, ik ben 23jaar en zelf heb ik sinds een klein jaar de diagnose gekregen van Borderline.

het was toen voor mij een hele opluchting, ik had al jaren het gevoel dat mijn manier van doen naar mezelf ( automutilatie ) en naar anderen alles behalve correct was. woedeaanvallen, crisisen ( huilbuien om U tegen te zeggen) dan ineens intens gelukkig naar depressief en omgekeerd, elke minuut van de dag zaten we met de vraag hoe mijn humeur ging zijn. omdat ik jaren met een depressie sukkelde en hierdoor heel diep gezakt was, heb ik mij nov. 2017 laten opnemen voor de 1e keer. deze ervaring heeft me heel goed gedaan omdat daar heeel duidelijk werd hoe vast mijn masker zat, na een reeks testen kwam er de uitslag ~borderline~
ik had er al van gehoord omdat ik een aantal vrienden heb die er ook met leven.
1feb. 2018 ben ik voor 7maanden in opname gegaan, tijdens deze periode heb ik DGT aangeleerd dialectischegedragsther­apie,­ voor zij die met borderline moeten leven een echte aanrader!! DGT heeft mij met mn emoties leren omgaan, leren opkomen voor mezelf en mijn impulsief gedrag te verminderen, ook het automutileren is er afgeleerd!
sinds mijn opname is er een hele nieuwe wereld open gegaan, ik leef graag, ik werk, ik geniet en ben oprecht gelukkig, ook is het behouden van relaties een stuk gemakkelijker geworden waardoor ik nu ook totaal anders in een relatie sta, ik ben niet meer die onderdanige ja-knikkende vriendin die alles doet wat je verwacht, nee dat is verleden tijd! ik kan op een aangename respectvolle manier een probleem aanbrengen zonder een woedeaanval te krijgen en mezelf hierdoor pijn doen. ik zie mijn afgelopen jaar als een 2e kans die ze mij gegeven hebben. en daarvoor ben ik mijn beste vriendin de persoon die me verplichte in opname te gaan heel dankbaar voor.

mensen met borderline zijn niet RAAR of GEK! ze zijn gevoeliger dan anderen, denken op een andere manier en hierdoor botsen ze vaak ongewild met hun dierbare.


dankjewel voor het lezen,
s. vdv ~belgië~
Tonen: 5  10   20


Mijn moeder was een Borderline patiënt...

Ik ben een moeder van 35 jaar en leef nog elke dag met de gevolgen van de ziekte van mijn moeder. Het heeft mijn leven volledig bepaald en loopt als een rode draad door mijn bestaan. Dit omdat, zoals iedereen wel weet die met Borderline te maken heeft of heeft gehad, deze mensen stelselmatig liegen, bedriegen en anderen zwart maken om zelf daar weer aandacht uit te krijgen. Mijn moeder heeft mij regelmatig slecht gepraat om zo bijvoorbeeld van de buren medelijden te krijgen. Ze gebruikte mij, als kind, om haar eigen “gapend gat in haar gevoelsleven” te vullen.

Haar Borderline persoonlijkheidsstoornis heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.  Niet dat ik slecht ben of zo, hihihi.  Integendeel, liegen en bedriegen staan bij mij erg hoog in het vaandel. Zodra ik merk dat mensen niet eerlijk zijn dan begin ik direct te steigeren. Maar een normaal leven, als kind, was er niet bij en ik voelde mij slecht, schuldig en  minderwaardig.

Door haar (soms bizarre) acties keken mensen vaak met een scheef oog naar mij. Dit ook omdat anderen aan de buitenkant niet kunnen zien wanneer iemand de Borderline stoornis heeft en men deze mensen ook gewoon op hun woord gelooft.
Een eigen persoonlijkheid heb ik, als kind, nooit kunnen ontwikkelen en  had ik niet. Ik liep als meisje van 10 jaar altijd gebogen naar de grond te kijken en maakte mij zo klein mogelijk.

Ik schaamde mij voor mijn moeder en wist niet of mensen mij nog wel mochten want ik was toch “dat verschrikkelijke kind”.

Doordat mijn moeder Borderliner was, heb ik nooit een basis opvoeding gehad. Dit speelt je hele verdere leven een rol en draag je feitelijk dagelijks mee.   
In mijn pubertijd werd ik hierdoor opstandig wat er weer toe leidde dat mijn moeder nog ergere dingen over mij begon te verzinnen om mij naar beneden te halen zodat mensen mij als een verschrikkelijk kind gingen zien. Dit maakt dat ik mij erg minderwaardig voelde en tot nu toe snel in de verdediging schiet.  Mijn hele leven, als kind, draaide altijd om mijn moeder, haar stemming en haar zin. Een bestaan als kind had ik zelf niet…..

Ik heb sinds 7 jaar geen contact meer met mijn moeder en is er eindelijk rust in mijn leven gekomen. Nu ik ouder word en veel streken van haar heb overleefd, snap ik niet waarom ik niet eerder het contact met haar heb verbroken,
Ja, het blijft je moeder maar ik kan mij niet bedenken in welk opzicht. Ik kom dus uit een gezin waar geen liefde werd gegeven, er nooit een knuffel voor mij geweest is of iemand die tegen mij zei “ik hou van jou”. Mijn vader was er ook niet om de situatie op te vangen. Waarschijnlijk werd hij zelf ook “gek” van alles. Later zijn ze ook gescheiden.  Het vroegere gemis aan liefde kwam bij mij sterk naar boven toen ik zelf kinderen kreeg.  
Op dit moment vecht ik voor mijn schulden die ik, mede door alles, heb overgehouden. Het is zwaar maar ik hoop ooit mijn rust en geluk weer te vinden samen met mijn dochters.
Wat ik allemaal precies heb meegemaakt is teveel om op te schrijven. Dit wil ik wel samen met je delen maar dan kun je het beste, via de site, contact met mij zoeken. Door alles wat ik heb mee gemaakt en doorstaan heb maar ook overwonnen heb, kun je mij inderdaad wel een ervaringsdeskundige noemen. Ik wil anderen dan ook graag met hulp en advies terzijde staan. Ik heb dit zelf vroeger enorm gemist. Goede hulp, advies en ondersteuning voor de slachtoffers van Borderliners kan veel verdere ellende en verdriet helpen voorkomen.  

Mama,

Ervaringsdeskundige.