Hulpgroep BORDERLINE Slachtoffers

 

GASTENBOEK EN VERHALEN...

Wij bieden op deze website een Gastenboek aan dat openstaat voor iedereen die in zijn/haar leven te maken heeft met een Borderline patiënt of aanverwante persoonlijkheidsstoornis en in het gastenboek hier graag iets over kwijt wil.

DIT GASTENBOEK IS NIET BEDOELD VOOR MENSEN MET EEN STOORNIS. 

Je hart luchten betekent echter niet schelden, slecht woordgebruik, dreigen of ander ongepast woordgebruik (veelal tegen de Borderline patiënt in een relatie). Probeer het netjes, kort, rustig en verstandig te houden in het Gastenboek. Ongepast woordgebruik wordt door ons verwijderd. 

Verder houden we ons vast aan de stelregel dat elk slachtoffer meteen bij de groep hoort na het moment van inschrijving als lid van onze vereniging en wij proberen veiligheid en rust te bieden om zo veel mogelijk slachtoffers het vertrouwen te geven om lid te worden en eventueel aanwezig te zijn op ledenavonden en bijeenkomsten zodat we elkaar kunnen helpen en ondersteunen.

Veelal zullen slachtoffers  partners zijn binnen een (gewezen) relatie. Maar ook kinderen, familieleden, vrienden en kennissen van Borderline patiënten kunnen slachtoffer zijn en ook hen verwelkomen we van harte en we hopen onze bijdrage te kunnen leveren door onze kennis over de verschillende belevingswerelden van de Borderline patiënt en de "gewone mens" met u te delen.

Wij hopen u te mogen begroeten in ons gastenboek! 


.

 

Gastenboek

40 berichten op 4 pagina's
Erik M
16-09-21 19:53:17
Mijn dochter van 29 (alleenstaand met 1 kind, mijn kleinzoon ) heeft Borderline. En dag geeft de nodige spanningen in onze relatie. Er gaan weken, soms zelfs maanden overheen waarin er geen contact is. En de sporadische contacten die er wel zijn, gaan eigenlijk alleen maar over geld. En als ik dan nee zeg, wordt ze kwaad, driftig, en "gooit de hoorn op de haak" Maar eerst krijg ik nog allerlei ziektes naar m'n hoofd geslingerd.

Nu zitten we in een periode dat er geen contact meer WAS. Was, omdat ik het gevoel had dat ik alleen maar goed was voor de centen en ik kreeg zelfs mijn (bijna ) 3 jaar oude kleinzoon nauwelijks meer te zien. omdat praten niet lukt, brief geschreven, waarin ik voorstelde om nu eens ECHT met elkaar TE PRATEN ! dat kon, maar alleen als zij tijd zou hebben, kleinzoon weer naar school ging ( was in de vakantietijd) en als haar begeleidster mee mocht komen. dat vond ( en vindt ik nog steeds ) prima, en ik stelde voor om te vragen of haar moeder ( mijn ex ) dan even op kleinzoon zou willen passen. Haar antwoord, mijn moeder is oma, en géén oppas ! gisteren een brief van haar gekregen.... nog wel met veel verwijten en dat ik "fout bezig ben " ( is ook een Borderline symptoom )

En zo zou ik nog meterslange tekst kunnen schrijven, maar het meest belangrijke is dat ze me vandaag belde met de vraag of ik de brief had gevonden.

En toen hebben we zeker 3 kwartier met elkaar gepraat, echt gepraat, bij allebei de tranen in overvloed over de wangen...

En het allerbelangrijkste is, dat we gaan proberen om de band weer op te gaan bouwen, dat mijn ( huidige ) vrouw en ik de mogelijkheid krijgen om ONZE kleinzoon te leren kennen, en ik mijn dochter weer TERUG KRIJG !

het zal tijd kosten, het zal moeite kosten en er zal ongetwijfeld best nog wel eens een conflictje zijn, maar wat er ook is, de intentie om de relatie weer op te bouwen, want hoe je het ook draait of keert, we houden van onze dochter en kleinzoon en dat zal ook altijd zo blijven !

En, ik weet nu, Borderline is heftig....
W W
10-09-21 00:56:16
Hallo,

Ik kreeg een relatie met een 'leuke' verpleegster.ik was 67 zij 58.Na twee maand kreeg ik de diagnose tongkanker.Ze heeft me alle chemo's gegeven en ik kreeg 35 bestralingen. Ze deed echt alles voor mij.Ze wou een fotosessie,reserveerde een valentijn uitje,ging met mij op zomervakantie.Twee maanden na de vakantie maakte ze ijskoud een eind aan onze relatie.Ik was/ben er na 10 maanden nog steeds kapot van.Ze kwam nog een paar keer bij mij en zei wenend dat er iets grondig mis is met haar en dat het heel diep zit. Ik hoorde van haar kinderen dat ze al van de ene psych naar de andere heeft gelopen maar ze wil nu geen hulp.Ondertussen heeft ze al een nieuwe 5e relatie.Ik ben kapot en gebroken. Ik sta met haar op en ga met haar slapen.Haar reactie? Dat slijt wel.... Is elke borderliner een ijskonijn? Voorlopig is mijn ziekte onder controle maar ik ben de liefde van mijn leven kwijt. Ze heeft me uit een diepe afgrond gehaald, me een jaar supergelukkig gemaakt en dan weer in de afgrond gegooid.Ik wens het niemand toe.


W
Leo Vandecrean
14-06-21 17:39:13
Ik heb het 2 jaar kunnen uithouden bij mijn ex vriendin, ik ben door een hel gegaan maar echt door een hel, mijn leven is totaal verwoest op mentaal en psychisch vlak het is onvoorstelbaar wat ik heb doorstaan, hoe 8k dat ooit heb kunnen toelaten dat ze me zover gebracht heeft kan ik nog steeds niet begrijpen, ze is 50 jaar en al aan haar 6e relatie toe ik heb alles voor de rechtbank laten komen omdat ze me zo zwaar heeft toegetakeld met verbaal en psychisch geweld, maar zonder resultaat ze is niet verantwoordelijk voor haar daden waar zijn we toch mee bezig dat zo iemand ongestraft verder kan leven en andere levens verwoesten, 4 dagen nadat ze bij me weg was had ze al een nieuwe vriend, ik verwittigd hem via zijn fb pagina voor haar daden , wat was het resultaat ze stapt naar de politie diend klacht in voor stalking en belaging en ik werd gestraft zij gaat vrijuit en kan verder doen, je zou voor minder een drama veroorzaken maar niemand hoort mijn stem tot het te laat is voor wat ze bij mij heeft aangericht ik heb gesmeekt bij de politie om haar te laten opnemen omdat ze een gevaar vormd voor de maatschappij en tot wat ze in staat is maar er wordt geen gehoor gegeven, ik ben nu een jaar verder en nog zit ik steeds gevangen in mijn verleden, niets helpt er mij om er overheen te komen en de oneerlijkheid binnen het gerechtssysteem, ik durf eerlijk zeggen dat ik een euthanasie aanvraag heb ingediend voor ondraaglijk psychisch lijden, ik doe het om mezelf te beschermen voor ik haar onderhanden neem en in de gevangenis terecht kom ,zover heeft ze me gedreven dat kan je u niet voor stellen hoe diep me dit heeft geraakt de wraak tegen haar kan niemand stoppen omdat ze ongestraft kan verder doen.
H B
04-06-21 22:42:47
Ik heb eerst een relatie gehad met een narcistische man , en na een aantal jaar kwam ik X tegen . Ik was gelukkig , werd overweldigd door liefde en aandacht , maar mijn gevoel zei dat er iets was , kon de vinger er niet op leggen . Hij was erg aanwezig , eiste alle aandacht op binnen mijn gezin , was druk , impulsief , ongelofelijk emotioneel, maar ook manipulatief , jaloers , angstig om alleen gelaten te worden , en vooral veel stemmingswisselingen, en dan bedoel ik ; ruzie maken om noem maar op , maar wanneer ik daar op reageerde , mocht ik er niet over doorgaan . Sterker nog , hij was het alweer vergeten . Seksverslaafd , geen enkele avond normaal naast elkaar in bed kunnen liggen want anders voelde meneer zich afgewezen , vertrouwelijke dingen die je samen had besproken werd tegen je gebruikt in ruzies , heftige ruzies , zeer heftig . Jaloers gedrag nam ontzettende heftige vormen aan . Maar aan de andere kant kon ik ook weer alles van hem krijgen , vooral als hij onder invloed was van coke . Zorgzaam was die ook

Ik heb jarenlang de vinger er niet op kunnen leggen , vele gesprekken gevoerd , maar ik werd voor gek verklaard . Ben zelf in een burn out geraakt , anti depressiva gaan slikken , en steeds meer afgetakeld . Uiteindelijk hem de deur gewezen , dat ging niet zonder slag of stoot , maar hij legt zich er niet bij neer . Word nog dagelijks belast . Dit is nog maar 5 % van wat ik vertel . Ik ben moe , op gebroken.
M. Driessen
14-05-21 14:00:39
Mijn ouders hebben me mijn hele kindertijd verwaarloosd en mishandeld. Toen ik 18 werd vertrok mijn vader, en vertelde mijn moeder me botweg dat ik vanaf nu 24 uur per dag bij haar moest zijn. Ze werd steeds creatiever in haar methodes om dat af te dwingen.

Mijn huissleutels waren ineens altijd kwijt. Mijn post verdween. Ze dreigde om vrienden of huisdieren iets aan te doen als ik zonder haar naar buiten zou gaan. Ze zei dat ze zelfmoord zou plegen en het laten lijken alsof ik het gedaan had. Ze weerhield me ervan om naar mijn huisarts te gaan als ik ziek was. Als ik gespaard had, was er ineens een "vergeten" rekening met een grote boete erop. Ze loog tegen anderen over me om me van iedereen af te zonderen. Na 8 jaar heb ik pas kunnen ontsnappen.

Een stoornis oplopen is geen keus die je maakt, maar wat je daarmee doet wel. Mijn moeder heeft ervoor gekozen mij kapot te maken zodat ze zich niet alleen hoefde te voelen. Ik ga niet meer met haar om, maar helaas heeft ze al veel schade aangericht en leef ik nu met depressie en PTSS.
Ties Anoniem
27-03-21 11:38:42
Mijn moeder heeft alle trekken van een borderliner: zwart maken van familie en omgeving tegenover mij van jongs af aan, en mij zwart maken tegenover familie, wisselende emoties en woedeuitbarstingen, zelfmoordpoging bewust uitvoeren/starten in mijn bijzijn als ca. 8 jarige, depressies, contact met familie blokkeren. Geen uiting van genegenheid of liefde. En wee de gebeente als ik het aankaartte, dan werd ik beschuldigd van iets wat ik niet had gezegd of gedaan en vervolgens werd ik genegeerd of boos benaderd.
Regelmatig kreeg ik een pak slaag voor dingen die ik niet had gedaan. Mijn vader neemt het consequent voor haar op. Dus als kind stond ik er alleen voor, weerloos blootgesteld aan de grillen van mijn moeder, niet wetend wanneer ze weer toe zou slaan. Het heeft mijn leven getekend. Ik ging zonder eigen persoonlijkheid het huis uit, want jaren moest ik zijn wie zij wilde dat ik was. Van kleding tot hobbies. Sinds ik geen contact meer heb, ben ik psychisch eindelijk aan het genezen. Denkend aan wat ze deed, doet enorm veel pijn. Het snijdt in mijn ziel. Hoe kan een moeder zo zonder liefde zijn en zelfs haar bloedeigen dochter zo behandelen?
Niets is te rechtvaardigen van wat ze heeft gedaan. Geen contact is de enige mogelijke veilige haven, vrij van psychische martelingen.

Aan iedereen met een mening over borderline dat ze er niets aan kunnen doen: ze blijven verantwoordelijk voor hun eigen daden. Wanneer een pedofiel een kind verkracht of een terrorist mensen opblaast, zeg je ook niet: ach het komt door zijn jeugd. Een borderliner terroriseert je psychisch tot op het bot. Geen contact is het beste. Je komt er anders zelf niet ongeschonden uit. Een relatie met ze helpt geen zier. Ze zuigen je uit als parasieten en blijven altijd hongerig naar meer. Het blijft een spel van slachtoffer spelen en vervolgens jou toetakelen, want dat is het ware gezicht van borderliners: daders die zonder compassie je leegzuigen voor eigen geluk. Zielig doen, en een dreun verkopen. Oftewel: het 'hou van me, ik haat jou'-spel
Annoniempje
26-01-21 18:16:11
Voor degene die slachtoffer zijn van iemand met medisch vastgestelde borderline hebben de mensen van deze site mij tips gegeven die voor mij en mn kind van onschatbare waarde zijn. Het is onbeschrijfelijk als je slachtoffer bent. De overtuigingskracht die borderliners hebben, op hun omgeving en hoe ze niet door hebben hoe ze anderen kapot maken, kent geen grens, geen 'border' en is loodzwaar. Het is niet makkelijk de tips toe te passen maar wat ik ervoor heb terug gekregen is van onschatbare waarde.
robert weet ik niet
20-01-21 09:32:08
Grrrrrrr,

Ik zit hier de berichten te lezen. Zo herkenbaar allemaal. Allemaal levens kapotgemaakt.

En dan lees ik ineens weer zo een bericht van een patient, hoe vreselijk het is om borderliner te zijn en dat het een dagelijke strijd is en dat we het ook geen borderliner mogen noemen:


Beste ‘patient’, mag ik je zo noemen? Beide kanten van het borderline spectrum zijn ‘slachtoffer’ van elkaar. Als er een echte dader is, dan zal je die zelf in je verleden moeten gaan zoeken en die er op aan gaan spreken. Misschien dat je dan gaat inzien dat je wel een keuze hebt om te zijn wie je wilt zijn en niet andere mensen dag en nacht te belasten met je ziektebeeld.

Maar hier is een plek voor mensen die heel veel geinvesteerd hebben in de persoon die borderline heeft en hun naasten zijn. En zoals je inderdaad leest, dan zie je dat deze mensen daardoor zwaar getraumatiseerd zijn.

Ik ben daar ook een van. Ik heb niet iets persoonlijks tegen de ‘borderliner’. Ik vindt het vreselijk waarom mijn ‘borderliner’ haar aandoening heeft. Al heel lang ben ik bang dat dit komt, door iets vreselijks in haar eigen verleden wat ze niet heeft kunnen verwerken.

Ik ben op haar verliefd geworden toen ik jong was en ik heb 25 jaar, meer dan mijn best voor ons en haar gedaan. Maar op enig moment is er teveel gebeurd en heeft het teveel gekost.

Mij heeft het letterlijk 2 keer echt mij mijn leven gekost, en 2 keer gered door mijn ICD. Ik ben gelukkig die 2 keer door omstanders gereanimeerd. Ik heb blijkbaar een hele goede bewaar engel.

Maar, op het ziekenhuis, op de intensive care, waar ik 2 weken in coma heb gelegen, was niet ik maar mijn ex-vrouw degene waar het om moest draaien en die de aandacht opvroeg. De verpleging heeft letterlijk aan de overige familie gevraagd of ze haar konden aanspreken op dit gedrag omdat zij niet doordrongen tot haar en er heel veel last van hadden.


En dit is slechts 1 voorbeeld. Ik kan er nog 10.000 opschrijven.
Hebbe wij ook recht zonder jullie met elkaar een gesprek te voeren?
Patrick Staelens
31-12-20 16:43:59
24.12.20 - Deel 2
Op mijn inschikkelijke vraag, hoeveel geld ik dan zou moeten meebrengen, antwoordt ze niet om vervolgens duidelijk te maken dat ze wel alleen zou eten en niet samen met mij.
Ik stel haar dan 3 keer de concrete vraag, hoe we op oudejaarsavond zouden afspreken: bij mij/bij haar en om hoe laat, samen eten of niet?
Ik ga door (nachtklok) zonder een antwoord te krijgen.
Vandaag wacht ik geduldig op een telefoontje dat niet komt.
Ik bel dan maar zelf en ze is blijkbaar weer helemaal door- en omgeslagen: ze zegt dat we nog maar “een halve relatie” hebben, maar zegt wel dat ik gewoon best maar even iets kome drinken (zonder samen te eten).
Daar zou het bij blijven.
Geen kwartier later belt ze terug: om te zeggen dat ik kan oprotten en moet wegblijven – zelfs geen kort bezoek mag: als ik toch voor haar voordeur zou staan, zou ze de politie bellen (herhaald voorkomend dreigement).
Ook nu hangt ze de telefoon zomaar in.
Resultaat en gevolg en dat heb ik haar ook gezegd: dat ze me zelfs op oudejaarsdag in de steek laat, er blijkbaar weer de brui aan wil geven (mij wegsmijt dus), is voor mij de grootste afgang die ik ooit meemaakte.
Nu weet ik diep van binnen: nooit van mijn leven zal ik nog enig initiatief nemen op terug contact op te nemen, noch zal ik nog naar haar gaan.
Ik heb veel gepikt, geslikt EN VERGEVEN.
Maar DIT, mezelf compleet ALLEEN, EENZAAM en VERLATEN voelen op zo’n dag als deze/morgen, is voor mij de spreekwoordelijke druppel.
En ja, ik vraag me af of het leven nog überhaupt zin heeft, ik vrees dat ik helemaal zal wegkwijnen bij deze overgang van oud naar nieuw.
Het lijkt niet (meer) voor mij weggelegd.
Patrick Staelens
31-12-20 16:43:14
24.12.20 - deel 1
Was ik kapot, dan ben ik nu verslagen en uitgeteld, ook al zal ik hopelijk proberen te vechten om er weer bovenop te komen.
Een relaas van de voorbije dagen en uren:
Ik heb haar dinsdag gebeld en met harde uitspraken als “Ik weet niet meer wat te doen om van jou af te geraken” en “Deze relatie is dood” heeft zij mijn ondanks alles toch gedane voorstel, met elkaar op woensdagavond te praten en oudejaarsavond samen door te brengen volledig afgewimpeld en ook dan de telefoon ingehaakt.
Maar woensdagmiddag dan plots een sms met de melding dat we inderdaad met elkaar konden praten die avond ‘en dan zien we wel’.
Ik ging er op in, ben er gisteravond naar toe gaan.
Eerst afstandelijk en dan ongeveer anderhalf uur lang (“kort” eigenlijk) een stuk positiever en het lijkt klaar en duidelijk: ze wil wel degelijk oudjaar samen doorbrengen.
Ze nam mijn hand vast.
Dat is voor ons (al jarenlang) hét teken dat het weer goed zat.
Ik wou dan net voor middernacht doorgaan en zegt me letterlijk, wat oudejaarsavond betreft, “NATUURLIJK BEN IK VOOR ONS NAAR DE SUPERMARKT (VOOR ETEN) GEGAAN.”
Hoezo “natuurlijk” vroeg ik me luidop af?
Ze had het met mij gedaan gemaakt, ze had zich als een bezeten zot gedragen tegenover mij gedragen en had mij zelfs fysiek aangevallen (stamp).
Woensdagavond (telefoon) duidelijk al dit negatieve bevestigd – dus hoezo “natuurlijk” voor ons eten gaan kopen???
Wel eist ze van mij dat ik mee betaal en zegt daarbij dat het om een “principekwestie” gaat..
Op zich geen probleem, ik ben heel inschikkelijk en vrijgevig, begripvol ook, maar het woordje “principekwestie” stoort me enorm.
Nog nooit in 7 ¾ jaar heeft ze me gevraagd om te betalen voor eten en ik heb haar gezegd dat ik nooit aan wie dan ook geld gevraagd heb om bij mij thuis te eten.
De borderline begint de kop op te steken en ze begint alle mogelijke verwijten naar mijn hoofd te slingeren.
Tonen: 5  10   20


Mijn moeder was een Borderline patiënt...

Ik ben een moeder van 35 jaar en leef nog elke dag met de gevolgen van de ziekte van mijn moeder. Het heeft mijn leven volledig bepaald en loopt als een rode draad door mijn bestaan. Dit omdat, zoals iedereen wel weet die met Borderline te maken heeft of heeft gehad, deze mensen stelselmatig liegen, bedriegen en anderen zwart maken om zelf daar weer aandacht uit te krijgen. Mijn moeder heeft mij regelmatig slecht gepraat om zo bijvoorbeeld van de buren medelijden te krijgen. Ze gebruikte mij, als kind, om haar eigen “gapend gat in haar gevoelsleven” te vullen.

Haar Borderline persoonlijkheidsstoornis heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.  Niet dat ik slecht ben of zo, hihihi.  Integendeel, liegen en bedriegen staan bij mij erg hoog in het vaandel. Zodra ik merk dat mensen niet eerlijk zijn dan begin ik direct te steigeren. Maar een normaal leven, als kind, was er niet bij en ik voelde mij slecht, schuldig en  minderwaardig.

Door haar (soms bizarre) acties keken mensen vaak met een scheef oog naar mij. Dit ook omdat anderen aan de buitenkant niet kunnen zien wanneer iemand de Borderline stoornis heeft en men deze mensen ook gewoon op hun woord gelooft.
Een eigen persoonlijkheid heb ik, als kind, nooit kunnen ontwikkelen en  had ik niet. Ik liep als meisje van 10 jaar altijd gebogen naar de grond te kijken en maakte mij zo klein mogelijk.

Ik schaamde mij voor mijn moeder en wist niet of mensen mij nog wel mochten want ik was toch “dat verschrikkelijke kind”.

Doordat mijn moeder Borderliner was, heb ik nooit een basis opvoeding gehad. Dit speelt je hele verdere leven een rol en draag je feitelijk dagelijks mee.   
In mijn pubertijd werd ik hierdoor opstandig wat er weer toe leidde dat mijn moeder nog ergere dingen over mij begon te verzinnen om mij naar beneden te halen zodat mensen mij als een verschrikkelijk kind gingen zien. Dit maakt dat ik mij erg minderwaardig voelde en tot nu toe snel in de verdediging schiet.  Mijn hele leven, als kind, draaide altijd om mijn moeder, haar stemming en haar zin. Een bestaan als kind had ik zelf niet…..

Ik heb sinds 7 jaar geen contact meer met mijn moeder en is er eindelijk rust in mijn leven gekomen. Nu ik ouder word en veel streken van haar heb overleefd, snap ik niet waarom ik niet eerder het contact met haar heb verbroken,
Ja, het blijft je moeder maar ik kan mij niet bedenken in welk opzicht. Ik kom dus uit een gezin waar geen liefde werd gegeven, er nooit een knuffel voor mij geweest is of iemand die tegen mij zei “ik hou van jou”. Mijn vader was er ook niet om de situatie op te vangen. Waarschijnlijk werd hij zelf ook “gek” van alles. Later zijn ze ook gescheiden.  Het vroegere gemis aan liefde kwam bij mij sterk naar boven toen ik zelf kinderen kreeg.  
Op dit moment vecht ik voor mijn schulden die ik, mede door alles, heb overgehouden. Het is zwaar maar ik hoop ooit mijn rust en geluk weer te vinden samen met mijn dochters.
Wat ik allemaal precies heb meegemaakt is teveel om op te schrijven. Dit wil ik wel samen met je delen maar dan kun je het beste, via de site, contact met mij zoeken. Door alles wat ik heb mee gemaakt en doorstaan heb maar ook overwonnen heb, kun je mij inderdaad wel een ervaringsdeskundige noemen. Ik wil anderen dan ook graag met hulp en advies terzijde staan. Ik heb dit zelf vroeger enorm gemist. Goede hulp, advies en ondersteuning voor de slachtoffers van Borderliners kan veel verdere ellende en verdriet helpen voorkomen.  

Mama,

Ervaringsdeskundige.